این شعر به درخواست دوست عزیز (آرش)

                    برای دوست دختر ۱۸ سالش از زابل

                                         (موبینا)     

                              ( شمع)

                       تو چون شمعی ز تو دیوانه باشم

                          به دور شعله ات پروانه باشم

                        گر بسوزم من به دورت چو پروانه

                             بمانتم در کنارت چه مستانه

                           که این شعله به داد من بیاید

                           وگر عاشق شدن بر سر نیاید

                             بسوزاند پر و بالم به گرمی

                        به اتش می کشد تن را به نرمی

                          چه خرسندم بسوزم در کنارت

                          که تا سوسوی آخر شوم یارت

                       اگر خود سوزی و خود کم کنی باز

                         برایت من بخوانم شعر و آواز

                       که چون گل واژه ای تازه سرایم

                        به آغوشت همی من در نیایم

                          همی از روزگار جان در بریدم

                          مثال تو کسی عاشق ندیدم

                      اگر رسم وفا خود سوزی ماست

                   به رسم عاشقان خدا چنین خواست

بگردانم به دور شعله ی خود

بسوزانم به دور شعله ی خود

                                                    با سپاس(حامد تاسا)