با عرض سلام خدمت دوستان

این شعر و متن به درخواست دوست عزیزم(محمد احمد زاده)

که یه شعر خواست در باره ی سفر  ولی موضوع شعر متن درخواستی خودشونو خوب بیان

 نکردن و من نتونستم مفهوم این دوست عزیزو بفهمم 

ولی باز به درخواست این عزیز احترام میزاریم  و شعر درخواستی ایشونو در وبلاگ قرار

میدیم

                                             مسافر

امشب کوله بار را بسته ام و راهی شهر خورشید خواهم شد

ان روزها به خیر

با هم بودیم

و سر شار از امید و آرزو

با هم بودن را تجربه کردیم

و اینک  اما.........

دوری

  من همون مسافر شهر غریب که همیشه قصه هارو میسازه

                               من همون تک سوار قصه ی تو که همیشه تو ی غربت می بازه

من همون گل بهاری میون بودن تو که همیشه آبیه

                                 من همون تنگ بلور شب تو که همیشه پر چند تا ماهیه

من همون عابر تو خیابونای بی کسی که همیشه دلشو داغ میزنه

                                من همون باغبون جنگل سبز که همیشه بی صدا داد میزنه

من همون ابر گریزون    من همون گل بهاری

                                 تو که چون گرگ و شغالی  از همه عشقا بیزاری 

منو بشناس تا بدونی من کیم                       من که قصه ی غم و بی کسیم

تنها هستم

میدانم که نمیدانی که هر روز به تو و به خاطراتم فکر میکنم

سفر را آغاز کرده ام که بر گشتی در آن نیست

باورم کن تا تن به شب نبازم

تا بتوانم به راحتی با زندگی بسازم

اما کاش میشد  زندگی را ساخت  نه آن که با آن ساخت

برایم دعا کن تا برگشتی در پیش رو باشد

جاده در روبرویم قرار گرفته و توشه ای نیست که با خود ببرم

اما چه کنم که دل را به دریا زده ام

و تنها درختان و بو ته ها هستن که از من عبور میکنند

و خط خیابان مرا همراهی میکند  

گویند در دور دست شهریست

باید دل را به دریا زد

                                    اما باز در انتظار بمان

                       شاید بیایم

                                     دستانم را بگیر 

                                  شعر و متن(حامد تاسا)