با عرض سلام خدمت دوستان عزیز

                      شعر و متن امروز به درخواست هیچ کسی نیست

           بلکه این شعر و متن یه هدیه ی کوچیکه از طرف من به دوست خوبم

                              سارا خانم

                                  که مثل خواهر من هستن

                           و چند روز هست که ازدواج کرده

                               و امیدوارم خوشبخت بشه

                              دوباره بودن را خواهم شناخت

در آن انتها چیزیست که ارزش آن از هر دانه ی گندم بیشتر

و قامت آن به بلندی یک شمع سوخته است

و وسعت آن به اندازه ی چشمان بینا ی یک مستمند است

و به خوشرنگی تنها شاخه ای گل مریم

و به سفیدی و پاکی هزاران دانه ی برف

و به همدستی و همبستگی سنگ فرش پیاده رو است

آن چیز تنها نامه ای است

که آخرین بار به تو دادم

                            ولـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی...........

تو ان را مچاله کرده دور انداختی

دلم با خاطره هات  می تپید

اما اکنوم چیزی در دست ندارم

من و تو هردو بی کس بودیم

اما اکنون تو با من فرق داری

آخرین سخنت در و جودم موج میزند

گفتی   :زندگی مثل دفتر املا است   

     دیر بجنبی عقب می مونی  و تا عقب بمونی از نمرت کم میشه

                         اما الان نمره ی من صفر نیست

               بلکه اونقدر جلو رفتم که ۲۰ هم براش کم شده

             با تموم عقب کشیدنام   باز تو مروت و صداقت  اولم

        نامه رو  زمین مونده و مدام مردم بی اعتنا از روش رد میشن

               اما دلم   پیشت جا مونده و همین منو دلداری میده

                        که شاید منو فراموش نکرده باشی

                  توی این روزای آخر که دارم از تو می خونم

                    نمیخوام گریه کنم باز ولی باز اینو میدونم

                   میدونم گریم می گیره تا که دل دوباره واشه

                     میدونم فرقی نداره واسه تو دل کجا باشه

                      ولی باز با تو می مونم تا نهایت رسیدن

                   تو رو با خودم  میبینم ای همه بودن و دیدن

                 روزامون سیاه و سرده ٬ دلامون لونه ی درده

                   بببین این زمونه ی پست با من خسته چه کرده

                       منو با تنی برهنه توی این دنیا گذاشتن

                       مردم شهر پریا اون روزا حیله نداشتن

                         تنها ی تنها اومدم بدون همدم و یاری

                  تو که از حال و روز من این روزا خبر نداری

                         برو با قایق عشقت تنتو به دریا بزن

                        رو به اوج آسمونا درد منو فریاد بزن

                    بگو که از من شکستی گرچه با من دل نبستی

                      بگو که تو خاطراتت منو از یادت نشستی

                      میدونم تنها می مونم مثل یک دونه ی گندم

                        مثل نامه پس میفتم به زیر پاهای مردم

                      میدونم وقتی میمیرم کسی نیست برام بناله

                      یا که با عشق پاک من به وجود خود بباله

                       تو برو سفر سلامت ستاره همراهت باشه

                       خاطرات بودن من واسه تو سر بار نباشه

                      تو سفیدی مثل بارون که همیشه توی خوابه

                       من اما شب سیاهم که همش  در تب و تابه

                       منو تو با هم غربیم اینو باز خودت میدونی

                         اما باز برای شادیم منو برادر می خونی

                           دعای خیر آدما همیشه پشت و پناهت

                          گریه ی من بی پناه شده آب خیر راهت

 گرچه رفتی اما هنوز در کنارمی

تو را احساس میکنم

در هر دقیقه و در هر لحظه

میدانم با وجود بی پناهیت هنوز می توانی پناه من باشی

یاد تیر چراغ برق و ماه خالی

آنها نیز هنوز تو را به یاد دارنی

البته اگر تو من و آنها را فراموش نکرده باشی

خدا نگهدارت

              من نیز سعی میکنم دوباره بودن را بشناسم

                                                          شعر و متن(حامد تاسا)