با عرض سلام خدمت دوستان

شعر امشب ما به درخواست یک دوست خیلی عزیز هست

که ۴۵ سال سن دارن

و خودشونو به اسم یه غریبه معرفی کردن

این دوست عزیز ما با وجود سن و سال زیادی که دارن هنوز تنها زندگی میکنن

و ایشون ۲۰ سال پیش خونه و خانواده ی  خودشونو ترک کردن

و الان هم پشیمون شدن

و میخوان از مادر و خانواده ی خودشون دلجویی کنن

و دل مادرشونو به دست بیارن

و برای این کار هم مارو قابل دونستن

خیلی ممنون از این دوست عزیز که به ما و وبلاگ ما اعتماد کردن

                               دوستان با آهنگ کوش کنید( اینجا کلیک کنید )

امشب نیز با در شب فرو رفته ام و باز گریه میکنم

و حلقه ی اشک چشمانم را نوازش میدهد

و گیتار را در دست گرفته ام

و لالایی های مادر را زمزمه میکنم

و اشکهایم که آرام بر سیم گیتار میریزند

یاد آن روزها به خیر

مادر برایم میخواند

و من سر را بر زانویش می گذاشتم

ان هم در خانه ای که عشق را تنها با یک لبخند میتوانست هدیه کرد

اما اکنون پشت دیوارهای سنگی شب راهی برای من نیست

تنها سیاهیست که می بینم

و تنها ستارگان به من چشمک میزنند

آن دستهای مهربان دیگر نیست

آن همه خاطره

آه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه.........

مادر اکنون کجایی؟

آیا هنوز من را به یاد داری؟

آیا اکنون اگر من را ببینی خواهی شناخت؟

نــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه......

باورش برایم خیلی سخت است

دیگر گیتار من نمی تواند این همه درد و اندوه را بنوازد

                            شب به یاد تو گریه کردم تا سپیده

                       پشت این دیوار غصه کسی اشکامو ندیده

                     پشت این بیهودگی ها می خوام با زبرات بخونم

                      می خوام باز برای شادی جلوی چشات بمونم

                        می خوام حتی اگه فردا روز آخر من باشه

                           یا که تو شبای دیگه حتی ستاره  نباشه

                            برای آخرین بار رنگ موهاتو ببینم

                            برای وداء با دنیا زیر پای تو بمونم

                  ببین دارم گریه میکنم٬این اشکها دروغکی نیست

                  به خدا دلم تنگ شده این اشکا  که الکی  نیست

                       مادر من باورم کن تا که تن به شب نبازم

                       تا به یادت زنده باشم ٬تن به غصه ها نبازم

                      منو ببخش که دیگه رنگ پاییز روم نشسته

                       منو ببخش که دیگه من شدم خسته ی خسته

                      دیروزو به یاد میارم که یه هو از پیشت رفتم

                        اشتباه از خود من بود دیدی اینو برات گفتم

                     ولی این روزا شکستن واسه من شده تکراری

                         میدونم میخوای بمونی تاقت دوری نداری

                    اگه باز بیام به خونه سر رو شونه هات میزارم

                      مثل ابرای بهاری گوله گوله اشک می بارم

                        میام پاهاتو می بوسم تا که حرفامو بدونی

                       تا که باز به یاد دیروز واسم لالایی بخونی

مادر باورم کن

که تا زنده هستم به یاد تو هستم

این روزها دنیا با من سر جنگ دارد

و تنهای تنها در این شهر غریب مانده ام

میدانم هنوز نمی توانی به من اعتماد کنی

ولی به همان خدا که می پرستی پشیمان

و به همان خدا که می پرسی سوگندد میدهم

                               ....   که مرا ببخش....

                    اینم آهنگ پایانی(کلیک کنید )

                                                                                                   شعر و متن(حامد تاسا)