با عرض سلام خدمت تمامی دوست

امروز من باید به درخواست دوست عزیزم

(شایان)جواب بدم

متنی خواستن

در باره ی این که من چرا شاعر شدم

و چرا شعر می نویسم

این متن درخواست این دوست عزیز هست

 

سلام دوست عزیز من هیچی از شما نمی خوام فقط یه متن میخوام همین بدون شعر و بدون ترانه میخوام بدونم چند مرده حریفی میخوام در باره ی خودت برام بنویسی و چه جوری شد که شاعر شدی؟ اون هم با این سن کم که واقعا شعرهایی به این عمیقی داری من شایان هستم فوق لیسانس ادبیات می خوام متنی که برام می نویسی تو جشنواره ی ادبی به اسم خودت معرفی کنم امیدوارم قبول کنی

             آنقدر از یاد رفتم که شاعر شدم

مادر بزرگم چلچله بود

و پدر بزرگم از نسل باران

مادرم نسیم صبح گاهی بود

و پدرم از نسل کوه سار

مادرم مرا بر شانه های باد زایید

زیر بامی از کاه گل

بر روی پتویی از سخاوت و بخشندگی

کنار قاب عکسی سرشار از محبت

من نیز پسری هستم از جنس شب

و عصاره ای از چهار فصل زندگی

من کیستم؟

من زاده ی باران و باد و دریا هستم؟

و یا تنها گوشه ای از نسل بشریت؟

من همان متولد سال ۱۳۶۵ هستم

با کوله باری از تنهایی

و امیدی در دل به شهر آیینه ها

کدام آرزو؟

کدام امید؟

صدای هیاهوی باد که روزنه های هستیم را می نوردد

و تبسم تنها یک  شاخه گل

و انسانهایی که بی تفاوت از من عبور می کنند

من چرا شاعر شدم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

میدانم

آنقدر از یاد رفتم که شاعر شدم

یاد سهراب سپهری

مولانا

سعدی

و.............

تا کی باید.....؟

شاید برای همیشه

سهراب میگفت:

چشم را باید شست.............

ولی برای چه ؟

چرا نباید زندگی را با چشم سادگی نگاه کرد؟

چرا باید باور را از چشمانم پاک کنم؟

چرا باید اشکهایم را پاک کنم

من شاعر نیستم

من تنها عابری هستم در میان هزاران عابر این جاده

که سرنوشت را خود رقم میزنم

با زندگی نمی سازم

بلکه خود زندگی را می سازم

باید خود ساخت

تا جهان را بسازی

من شاعر نبودم

آنقدر از یاد رفتم که شاعر شدم

                                        متن(حامد تاسا)