به درخواست لیلا خانوم

اینم شعری که در باره ی شب خواسته بودید

من که تو شبای غربت همیشه تنها ترینم

                                      توی این قمار فلک من همیشه آخرینم

من که رو اوج نیازم توی این شب برهنه

                                  دوباره من جون می گیرم زیر این دیوار کهنه

من نباید توی زندون پی یک پنجره باشم

                                        باید پی یه حادثه پر امیدو خاطره باشم

من می خوام رو بال ابرا پر  پروازو بگیرم

                                       برم باز به بی نهایت اگه ساده و حقیرم

باز چشمو به راه می دوزم  جاده ی دلو می گیرم

                              اگه خشکم٬اگه پیرم٬ واسه سادگیت میمیرم

              با تشکر از دوست عزیز(قاسم محمودی)