این شعر و متن به درخواست دوست عزیز  (مهناز)

                           که تقدیم کرده به دوستش

                              ( ناهیده )

                               در باره ی دوستی

وقتی تنها تکیه گاه من در این دنیای بزرگ تنها تکه ای از خاطراتم بود

احساس میکردم به گرمی دستی نیاز دارم که دستانم را فشار بدهد

   اما پیدا کردن چنین دستی بسیار مشکل بود

دستی که میتوانست تمام آرزوهایم را وجب بزند

  و با هر اشاره اش هزاران راه را بر من بگشاید

  اما اکنون در توده ای از مه دستانی را یافتم که تمام تکیه گاه  من است

و پنجره ای رو به بینشی نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــو

دستاتو بزار تو دستام نزار باز از پا بیفتم

          نزار باز اسیر سکوت تا ابد در جا بیفتم

 نزار باز غروب خورشید دستو از دستت در آره

            زیر رگبار ترانه منو از پا در بیاره

 توی شهر قصه ی من یه عابر تنها نمیشه

            زیر بارون بهاری اون که زندست تا همیشه

دستای نحیف تقدیر منو از یاد تو برده

           از دست دوری قلبها دل من چند وقته مرده

دلمو عادت بده باز به همیشه تازه بودن

           به همیشه عاشق بودن٬ به همیشه ساده مونده

 منو از شکت خط بزن تو قمار این زمونه

         هر کی که میخواد بدونه زمونه باقی میمونه

دوست من همبستری کن منو تو شبای غفلت

           منو با ستاره بشمار توی این شبای غربت

من که تو زندگی تو همیشه باقی ترینم

              میون بودن و مردن  من همیشه بهترینم

منی که همیشه با تو ٬تورو با خودم می بینم

               کنار دستای گرمت کنار یادت میشینم

  و من هنوز شب را با یاد تو سپری خواهم کرد

 و تمام آرزوهایم را با تو تقصیم خواهم کرد

 باشد که مرا بهترین دوست خود بدانی

 و چنین بود که درس زندگی را آموختم

ولی هنوز نگاه من به آن بی انتهاست

 و تو را تنها دوست خود میدانم

   تقدیم از طرف(مهناز) به (  ناهیده)

                                                                                شعر و متن(حامد تاسا)