خاطراتی که هیچ گاه بر کاغذ نوشته نشد

این شعر به درخواست دوست عزیز(محمد)که زندانی هستن

و این شعرو تقدیم کرده به مادرش

  دوستان با آهنگ گوش کنید     ترانه ي کاغذي

و در گوشه ای سرد از زندان انسانی

خاطراتی را نهفته خواهم دید

 که تا مرگ با من است

و بر اندام هم قفسهایم نوشته هایی خواهم یافت

 که نشان از عشق به خانواده و زندگیست

 و ایمان به عشق و به مهربانی

 و دور بودن و محرومیت از محبت است

 آنان گریه می کنند

 و چون دفتری رابرای خاطرات نمی یابند

 بر روی پوست بدن  کلامی از عشق می نویسند

و باز در گوشه ای کز می کنند

و آرام بر شانه های همدیگر اشک را جاری می کنند

و با خدای خود سخن می گویند

(خدایا اگر این سهم من است مرگ را به من ببخش تا نجات پیدا کنم)

قناریهای بی زبون توی قفسهای کینه

                                 هوای پروازای شاد توی سینه زده پینه

مرد عاشق توی زندون پشت میله های غفلت

                                 میمونه بی آب و غذا بدون هیچ مهر و الفط

باز چشمو به در میدوزه بلکه راهی پیدا کنه

                                      برای آزادی خود٬ خدا ٬خدا٬ خدا کنه

دل داره آتیش می گیره از این همه بی نشونی

                               مرد میدون جون میده باز بی لطف و بی مهربونی

توی مرداب آرزو یکیمون داره گم میشه

                                    از بین ما بی خبرا یکیمون داره کم میشه

جون سپردن توی راهو زیر بارون گریه کردن

                           قسمت ما بی چاره هاست از پشت خوردنها و مردن

                 بد نيست اگر کمي به هم فکر کنيم

                                                       با سپاس(حامد تاسا)