سلام دوستان

من همیشه برای شما و به خواست شما شعر سرودم

ولی امشب می خوام برای دل خودم شعر بنویسم

من همیشه برای شما از عشق نوشتم

اونم عشقی که همیشه گفتم(کاش واقعی بود)

خسته شدم از این همه روزا ی تکراری

از این همه دروغ که مردم به هم میگن

هر روز برای ما یه درد اضافه میشه

دیگه چوپان قصه های من یه جور دیگه دم به نی میزنه

دلم گرفته   !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

از این همه در به دری   بی نشونی خسته شدم

                                             از همه نا مردمی کفتر پر بسته شدم

خسته شدم از این همه شبگردی های بی پایان

                                       خسته شدم از زندگی  از گریه های آسمان

خسته شدم از این همه عاشقی های دروغی

                                   خسته شدم از این همه سادگی های دروغی

خسته شدم از آیینه که عکسمو نشون میده

                                        این سوٍُال قدیمی مو  دوباره پاسخ نمیده

من که منم برای تو چرا منو کم می کنی؟

                                     من که رو بال نیازم چرا منو گم می کنی

من که خستم از روزگار دوباره چشمو می بندم

                                    با این همه خستگیام چه عاشقانه می خندم

این من تنهارو ببین کنار ساحل نشستم

                                   از این همه خستگیام مثل یه ساقه شکستم

         دیگه فراموش می کنم که فراموشم کردید

                                    آه

                         زندگی چه بی وفاست

                  کاش از کودکی دنیا را باور نمی کردم